digitalassam.in.net

Abir Love Story 55 ( Last Part )

ezstandalone.cmd.push(function() {
ezstandalone.showAds(115);
});

:অনন্যা বেটা, তুম ইস গাড়ী মে’ বেইথ’ । অনি,তুম ঘৰ যাঅ’
:What ??
মা আৰু মোৰ কাৰণে হোটেলত থকাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে । শুনি অনিৰুদ্ধৰ মুখ খন সেমেকি গ’ল ।তেওঁক অকলে কেবত উঠি ঘৰলৈ যাবলৈ দিয়া হৈছে । মোক আৰু মাক তেওঁৰ SUV ত সকলোৰে সৈতে হোটেললৈ লৈ যোৱা হ’ব । আৰু তাতে আজি ৰাতিলৈ মোৰ মেহেন্দি আৰু কাইলৈ ৰাতিপুৱা ‘হলদি’ৰ নিয়ম কৰা হ’ব । কোনোটো নিয়মেই আচলতে ভালকৈ হোৱা নাই, এতিয়া যি হ’ব সেইয়াও নেহা আৰু তনভিৰ প্লেনিং মতেই হৈছে । সিহঁত দুইজনীয়ে ইমানেই কথা কৈছে যে মই কোনজনীক উত্তৰ দিম বুজিয়েই নাই পোৱা ।
:মই কিয় আহিব নোৱাৰোঁ মা ? প্লিজ, মই অকলে কি কৰিম ঘৰত ।
:এইটো যে বৰ ‘বেচৰম’ হৈ গৈছে দেই ।
:তা মানে অনিমুন বমাথ হৈথে ন ইদনি আইতা ।
ইজনী আইতা !
মায়ে তাৰ আগত যেতিয়াই অনিৰুদ্ধৰ মাকৰ কথা কিবা কয়, তেতিয়া ইজনী আইতা বুলি তাক বুজায় । সি সেইটোকে নাম বুলি ভাবিলে।আৰু মাতিছেও তেনেকৈয়ে ।

মায়ে ময়ে হাঁহি ৰখাব নাই পৰা।বাকীবোৰে ভালকৈ বুজিয়েই নাপালে ।

আমাৰ থকাৰ ব্যৱস্থা কৰা ৰিজৰ্টটো অনিৰুদ্ধৰ ঘৰৰ ওচৰতেই । এটা ডাঙৰ ক’টেজ বুক কৰা হৈছে ।আমাক ড্ৰপ কৰি অনিৰুদ্ধৰ মাক আৰু দেউতাক ঘৰৰপৰা নিয়মৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বস্তু আনিবলৈ গ’ল।নেহা আৰু তনভি মোৰ ওচৰৰ পৰা লৰচৰ নহয় । আমাৰ কেনেকৈ চিনাকি হ’ল, কোনে প্ৰপ’জ কৰিলে, কোনে ফাৰ্ষ্ট আই লাভ ইউ ক’লে, সৱ জানিবলৈ লাগে । মেখেলা চাদৰ যোৰ পিটিকি পিটিকি চাইছে । মই গা ধুবলৈ যাওঁতেও বাথৰুমৰ বাহিৰৰ পৰা কথা কৈ আছে ।

সন্ধিয়া সময়ত তেওঁৰ মাক দেউতাক আহিল, লগত অনিৰুদ্ধ।মাকে আহিয়েই মোক কুৰ্তী খুলি মেৰুণ কালাৰৰ শাৰী এখন পিন্ধিবলৈ দিলে । সলাই আহি অঁকৰা দৰে ৰৈ আছোঁ । মায়ে মোলৈ চাইছে, মই মালৈ । আমি দুইজনীয়ে তেওঁলোকৰ নিয়মবোৰ একোৱেই যে নাজানো ।

:ভাইয়া আপ কিউ আয়ে ? আপক’ নেহী আনা ছাহিয়ে থা না ?

:চুপ ।

:চুপ ক্যা, আপ হলদি কে বাদ ভাবী ক’ নেহী দেখ সকতে, য়ে বুৰা ছগুন হ’ জায়গা । হে না মামী জী ।
:ইছিলিয়ে ত’ দেখনে আয়া হুঁ । Excuse us please.

লাজ বুলিবলৈ অকণো নাই । সৱৰে সন্মুখতে মোক হাতত ধৰি ৰূমৰ পৰা উলিয়াই বাহিৰলৈ লৈ গ’ল ।

:কি কৰি থাকে আপুনি ? মা পাপাই কি ভাবিছে চাগে !

:Thats not my problem. ‘হলদি’ৰ পিছত চাব নাপায়, সেইকাৰণে ভালকৈ চাই লৈছোঁ ।

:দেখিলে নহয়, যাওক এতিয়া ।

:I have something for you, close your eyes.

চকু দুটা বন্ধ কৰি ৰাখিলো । অলপ পাছত মোৰ হাতত কাৰোবাৰ কোমল পৰশ লাগিল । চিনাকি চিনাকি গোন্ধ ।
হিবা ।
:হিবু !
জোৰেৰে সাৱটি ধৰিলোঁ । মোৰ বিশেষ দিনটো আৰু বিশেষ হৈ উঠিল । অনিৰুদ্ধই নিজেই গৈ লৈ আনিছে তাইক । মই ফোন কৰাৰ আগতেই ।
কোন সময়ত মোক কি প্ৰয়োজন, মোতকৈ বেছি ভালকৈ জানে তেওঁ ।
আজি ৰাতিটো হিবা মোৰ লগতেই থাকিব । আমাৰ মাজত বিয়াৰ নামত হোৱা সৰু সৰু নিয়মবোৰত তাই মোৰ ওচৰত থকাটো মইয়ো বিচাৰোঁ । 
:Happy now ?
মই উত্তৰ দিবলৈ নাপালোঁ । এনেতে হাতত গোমধান এটা খায় খায় পেটুৱা ওলালহি ।
:শাৰী পিন্ধিলে তোক আৰু বুঢ়ী বুঢ়ী লাগে ।
আয়ু ।
:তোমাৰ চংগু মংগো দুইটাকে আনি দিছোঁ । এতিয়া মই যাওঁ । মোৰ কাম হৈ গ’ল ইয়াত ।
আয়ু মাক মাত লগাবলৈ ভিতৰলৈ গ’ল । পিছে পিছে হিবা ।
:সোনকালে শুই যাবা । আৰু মেহেন্দিত নামটো বেছি লুকুৱাই নিলিখিবা ।
:কিয় ?
:I cant waste time searching stupid name.
:Haww !
:What Haww. Now everyone knows I am shameless.
:আগতকৈ বেছি হ’ল এতিয়া ।
:এক বছৰ কোনে তৰপাই আছিল ? 

আয়ু আমাৰ ফালে অহা দেখি দুয়োটা মনে মনে থাকিলোঁ ।

:তোৰ পইচা টো তই দিবি নে অনিৰুদ্ধয়ে দিব ?

:মই হে কইনা । তই হে মোক গিফ্ট দিব লাগে ।
:ই আই । চেণ্টি চা । আমি মাল খাব যাম এতিয়া । বেচেলৰ পাৰ্টি । প্ৰশান্ত আৰু অমৃত ৰৈ আছে । অনিৰুদ্ধৰ পৰা খামেই, তোৰ ফালৰপৰাও খাম।পইচা দে ।
:ধেই এইডাল ।
দুইটা হাঁহি হাঁহি গুচি গ’ল ।
বুকুখন অকণমান কৈ বিষাই গ’ল । আয়ুৰ কাৰণে উঠিছে এই বিষ । তাৰ জীৱনটো ভালপোৱাৰে উপচাই দিব পৰা কোনোবা সোনকালেই আহক তাৰ জীৱনলৈ ।
সি সদায় হাঁহি এটা বান্ধি ৰাখক ওঁঠত !

দুহাতত, দুভৰিত মেহেন্দি আঁকিবলৈ মেহেন্দি আৰ্টিষ্ট আহিল । মা, শাহু মা, হিবা, নেহা, তনভি আৰু লগতে থুপুৰ মাজত বহি অনিৰুদ্ধৰ কইনা হ’বলৈ সাজু হ’লো । এনেকুৱা দিন যে একেবাৰেই নতুন মা আৰু মোৰ বাবে । মাৰ হাতত মেহেন্দি লগাই দিছে হিবাই । অনিৰুদ্ধৰ দেউতাকে আমাক মাজে মাজে খোৱা বস্তুৰ যোগাৰ দি আছে । লগতে কাইলৈৰ বাবে মণ্ডপৰ কামো চাই আছে ।

হাঁহি আৰু গানৰ মাজেৰে কেতিয়া যে তিনিঘণ্টা সময় পাৰ হ’ল নাজানো । সকলোৰে লগত ডিনাৰ কৰি তেওঁলোক গুচি গ’ল । কাইলৈ ৰাতিপুৱা হলদিৰ নিয়ম কেনেকৈ কি কৰিব লাগে অনিৰুদ্ধৰ মাকে বাৰে বাৰে শিকাই দি থৈ গৈছে ।
আৰু এই এটা ৰাতিত মা মই আৰু হিবা কলেজীয়া বান্ধৱী হৈ পৰিলোঁ । ৰাতি দুই বজালৈকে কথা । অনিৰুদ্ধই ফোন কৰি মোক গালি পাৰি শুবলৈ কৈছে । তাৰ পাছতো আমাৰ খিতখিতনি চলিয়েই থাকিলে ।

:মাজু, মাজনী উঠ উঠ।হালধি সানিব লাগে ঐ ছোৱালী উঠ । তই যে কেলেই এনেকুৱা বাৰু ।
:মা উঠা, হালধি খাব লাগে ।
ন বাজিল । আৰামত তেতিয়াও শুয়ে আছোঁ মই ।
তাৰ পিছত দৌৰা দৌৰি । হালধীয়া শাৰী এখন পিন্ধাই মায়ে হালধি সানিলে গোটেই গাতে । ভিডিঅ’ কলত শাহু মায়ে বুজাই আছে, পাণখন এনেকৈ লওক । এতিয়া গালত লগাওক, এতিয়া ভৰিত ।
মাজে মাজে অনিৰুদ্ধই জুমি চায়, মাকে ঠেলা মাৰি দিয়ে ।
নিয়ম নাই হোৱা, জমনি হে হৈছে ।
থুপুৱে তাৰে হালধি অকণ চেলেকি চাই তিতা তিতা পাই চিঞৰ বাখৰ । গাত বাৰু গোটেইখন সানিলেই ।
তাক দেখি হিবা হাঁহি হাঁহি পকাতে বহি দিছে ।
:থুমি কেনে হাঁহিথা মোক । ধুম ধুম পিটিম ।
কোঁচত বহি ল’লেহি মোৰ । মায়ে মোৰ লগতে তাকো সানি দিছে ।
:ভাল খন হ’ল মাজু ।
এইবাৰ মা হাঁহি হাঁহি বেহুচ ।
এনেকৈয়ে আমাৰ ‘হলদি ৰচম’ শেষ হ’ল ।

কোনোদিনে মেক আপৰ নামত একো কৰি নোপোৱা মই তিনিঘণ্টা বহি মেক আপ লৈছোঁ । ৰঙা লেহেংগা চ’লিযোৰ পিন্ধি দুপাত্তা খন মূৰৰ ওপৰত লৈ মাক চিঞৰি আছোঁ ।
:আকৌ কি হ’ল ?
:ইমান গধুৰ । উশাহ নাই পোৱা ।
:তই মানুহ মাৰিবি দেই । গহনা পিন্ধাই নাই । ভাল হৈছে, অসমীয়া ল’ৰা এটা নাপালি বিচাৰি । পা মজা এতিয়া।দে হাত দে ।
দুয়োখন হাতত এসোপামান খাৰু । নাকত নাকফুলি । কপালত মাংগটীকা । কমৰত কমৰবান্ধ । ভৰিত পায়েল । হাত ভৰিত মেহেন্দিৰ ডাঠ ৰঙ ।
আইনাত দেখা মানুহজনী মই হয় নে নহয় বাৰে বাৰে চাইছোঁ ।
:বৰ ধুনীয়া লাগিছে তোক ।
:তোমাৰ সমান নহয় ।
পাতল গুলপীয়া গুণাৰ কাপোৰযোৰ, সামান্য মেক আপ কৰা ধুনীয়া মানুহজনী । আজিকালি মায়ে সেন্দূৰ নলয় । ককা যোৱাৰ পাছত মায়ে দেউতাকো যেন একেবাৰেই বিদায় দিলে ।
:ব’ল, সৱ ৰৈ আছে ।
:থুপুক মাতি দিয়া ।
:সি গ’লেই ।
:আয়ুক মাতা চোন।হিবা, যা না প্লিজ, আয়ু  ক’ বুলা ।
মেক আপ কৰা মানুহ দুগৰাকী গুচি গ’ল । ৰূমত অকলে বহি থাকোঁতে হাজাৰটা ভাৱনাই মোক জুমুৰি দি ধৰিছে । হঠাৎ ভীষণ নাৰ্ভাছ হৈছোঁ মই । লগতে গধুৰ কাপোৰ আৰু গহনাই মোক আৰু বেছি হেঁচি ধৰিছে ।
:কি হ’ল ?…উই মা..তোক পুতলা টাইপ লাগিছে, ৰছী দি যে নচুৱায় ।
ইমান ফোঁপাই আছ যে কি হ’ল ।
:লাইটাৰ টো দে ।
:কি ?.. তই এইবোৰ এৰিছিলি নহয় ।
:আজি লাষ্ট । দে না, বহুত জৰুৰী ।
দিওঁ নিদিওঁ কৈ সি পকেটৰ পৰা উলিয়াই লাইটাৰ টো মোৰ হাতত দিলে ।

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

“ভালে আছা আশাপূৰ্ণা ?”

হয়, অনিৰুদ্ধ আৰু মই কথা পাতিয়েই নিমন্ত্ৰণ কৰিছিলোঁ সেই বিশেষ অসমীয়া পৰিয়ালটোক । সকলো আহিছে, সেই মানুহজন, তেখেতৰ পত্নী, জী-জোঁৱাই । অনিৰুদ্ধৰ সৈতে কিছুদিন একেটা প্ৰজেক্টত কাম কৰা মানুহজনৰ জৰিয়তে মায়ে অতীতৰ অসমাপ্ত এটা অধ্যায় আকৌ খুলি চাব পাৰিব ।

মায়ে মোলৈ চাইছে, মই অনিৰুদ্ধলৈ ।

:মা, দাদা আৰু অনিৰুদ্ধ একেলগেই কাম কৰিছিল ।

মায়ে নমস্কাৰ দিছে যদিও একো কোৱা নাই । মানুহজনৰ দৃষ্টি মাৰ ওপৰতে স্থিৰ । মানুহগৰাকী আৰু তেওঁৰ জীয়েকৰ লগত মই কথা পাতিছোঁ । অনিৰুদ্ধই জোঁৱায়েকক অলপ আঁতৰাই নিলে ।

মোক তেওঁলোকে ইটো সিটো সুধি আছে যদিও মই মাৰ ফালেই চাই আছোঁ । দুয়োজনেই মনে মনে আছে ।

:কথাবোৰ মই ধৰি থকা নাই । পূৰ্ণিমাই মোৰ জীৱনটো পৰিপূৰ্ণ কৰি পেলালে । তুমিও চাগে সুখী ?মানুহজন ক’ত ?

:ঢুকাল ।

:অহ,কেতিয়া, বৰ দুখ পালোঁ শুনি ।

:খোৱা-বোৱা কৰি লওঁক, অহাৰ বাবে ভাল লাগিল । মাজু, আলহীক খোৱাৰ ঠাইলৈ লৈ যাওঁ মই, আপোনালোক আহকচোন ।

এইবাবেই এই মানুহজনী আনতকৈ বেলেগ।সুস্থিৰ । স্বাভিমানী ।

যিজন মানুহৰ বাবে আজীৱন প্ৰেমৰ চাকি জ্বলাই ৰাখিলে, দেউতাক গ্ৰহণ নকৰিলে, সেই মানুহজনৰ পত্নীক আথে বেথে নি আপ্যায়ন কৰিলে, চকুত এটোপাল পানী নাই, মুখত কোনো অভিব্যক্তি নাই ।

আঁতৰৰ পৰাই চাই থাকিলোঁ মাত্ৰ ।

Read more

তোৰ মনত কি আছে মই এতিয়া জানো, সেইবুলি মই অনিৰুদ্ধৰ দৰে তোক ভাবিব নোৱাৰোঁ । কেতিয়াও নোৱাৰোঁ । জোৰ কৰি প্ৰেম নহয় আয়ু । যদি মোৰ জীৱনত অনিৰুদ্ধ নাহিলেও হেঁতেন, তেতিয়াও মই কেতিয়াও তোক সেই স্থান নিদিলোঁহেঁতেন । তই বুজিলে বুজিবি নুবুজিলে নাই । কিন্তু এটা কথা জানিবি, তই নাথাকিলে মই মোৰ গোটেই শৈশৱটোকে মচি পেলাব লাগিব ।

সি মনে মনে আছে, এনেকুৱা এটা দিন আহিব বুলি মই ভবা নাছিলো । সি যদি ভাবিছিল মই নাজানোঁ । 

:তই বহুত বেলেগ হ’লি, এতিয়া আগৰ ‘জাপৰী গোসাঁনী’ হৈ থকা নাই ।

:সময়ে সৱকে সলনি কৰি দিয়ে ।

:মই একেই আছোঁ, সৱ সদায় একেই হৈ থকা হ’লেই ভাল আছিল । আমি দুটা আৰু ককা আগৰ নিচিনাকৈ থাকিব পৰা হ’লে !

:আমি জানো সৰু হৈ আছোঁ ?

সি উত্তৰ নিদি হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে । কিছু সময় মনে মনে থাকি ক’লে

:US গৈ আছোঁ মই ।

:What the ! কেতিয়া   ????

:দুমাহ পাছত যাব লাগে । অলপ যোগাৰ বাকী আছে ।

:কোৱা নাই কিয় ?

:পাহৰি থাকোঁ ।

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

:আজিকালি মিছা কথা খুব ধুনীয়াকৈ ক’ব পৰা হ’লি ।

MS কৰিবলৈ যাব সি । আগতে মই পঢ়িবলৈ কৈ কৈ ভাগৰি যাওঁ, এতিয়া নিজেই সৱ কৰিব পৰা হ’ল ।সুখী হৈছোঁ তাৰ কাৰণে । আয়ুক মই কিমান মৰম কৰোঁ সি নাজানে, নালাগে জানিব । সদায় প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ তাৰ কাৰণে, আজীৱন সি মোৰ প্ৰাৰ্থনাত থাকিব ।

তাৰ কি যোগাৰ হোৱা নাই মই ভালকৈয়ে বুজিছোঁ ।

:আয়ু ককাই তোৰ কাৰণে গিফ্ট এটা থৈ গৈছে, মোক দি দিবলৈ কৈছিল । লৈ যাবি আজি ।

:কি গিফ্ট ?

:মনত নাই ? আগতে যে আমি ককাক খুচুৰা পইচা বোৰ আনি দিওঁ,  আমি ডাঙৰ হোৱালৈ সেইবোৰ বহুত বেছি হৈ যাব বুলি কয় ককাই, মোৰ খিনি মই ল’লো, তোৰ খিনি থৈ দিছোঁ ।

:খুচুৰা পইচা ?

:ওহোঁ, ককাই চেক লিখি গৈছে আমাৰ দুইটাৰে নামত ।

সি জানে, সেইয়া মই কোৱা কথা । তাক এতিয়া দৰকাৰ হৈছে, কিন্তু আগৰ নিচিনাকৈ সি মোক আজিকালি নোখোজে । কিন্তু মইতো তাক নুবুজা নহয় ।

এমাউন্ট টো লিখি তাৰ হাতত দিলোঁ ।

:পিছত ডলাৰত ঘূৰাই দিবি । ধাৰলৈ দিছোঁ । বেংকৰ লোণ বুলি ল ।

সি হাত পাতি ল’লে ।

এটা পইচাও যদি সি সাঁচিবলৈ শিকিলেহেঁতেন । আজি এনেকুৱা নহয় । গাহৰি আৰু বিয়েৰতে দৰমহা শেষ চাগে ।

:জানো । খুড়ীয়ে ক’লে ।
:তই থাকিবিনে ? যদি বেয়া পাৱ..
:থাকিম, কিন্তু গিফ্ট নিদিওঁ, পইচা নাই মোৰ ।
পাগলটো !
আৰু বহুত কথাই পাতিলোঁ আমি । কিমান কথা যে আছিল আমাৰ মাজত । আজিয়েই যেন সৱ পাতি শেষ কৰি পেলাম ।
:অনন্যা, অনিৰুদ্ধ তোৰ কাৰণে পাৰফেক্ট । মই প্ৰথমতে তাক বহুত সন্দেহ কৰিছিলোঁ । কিন্তু সি যেনেকৈ থুপুক একচেপ্ট কৰিছে, মানিছোঁ সঁচাকৈ । তই হেপ্পী থাকিবি মই জানো ।
:উম ।
:কিন্তু অলপ চেনি হয় আকৌ বেয়া নাপাবি । আগতে যে সেই টানিয়াজনীৰ লগত ঘূৰি ফুৰে ।
:দুইটাকে কম বকিলোঁ নে এটা টাইমত ।
দুইটাই বাগৰি বাগৰি হাঁহিছোঁ । কথাবোৰ এনেকুৱাই ।
কিছুমান স্পেচিয়েল মানুহৰ লগতহে স্পেচিয়েল কথা শ্বেয়াৰ কৰিব পাৰি । আয়ু মোৰ ওচৰত সদায় থাকিব । ’স্পেচিয়েল’ হৈ । সেই স্থান আন কোনেও ল’ব নোৱাৰে।কাকো নিদিওঁ মই ।

আবেলিৰ পৰা কেতিয়া সন্ধিয়া পাৰ হ’ল আমাৰ খবৰ নাই । তৰাৰ কোলাত শোৱাৰ পৰা উঠি চকু মোহাৰি মোহাৰি থুপু । আয়ুক দেখি গোটেইটো ক’ব নোৱাৰা হৈছে ।

‘পেটু মামা’ ৰ পেটত ঘুছিয়াবলৈ দৌৰি আহিল ।

:মোলে কি আনিথা ?

আৰু দুয়োটাকে চাই মই মোৰ বুকুখন আকৌ এবাৰ মমতাৰে উপচি পৰিল ।

আয়ুৰ কাৰণে পোলাও চিকেন বনাবলৈ উঠি আহিলোঁ ।

মা আৰু যোগেশদাৰ লগত দিনে নিশাই কাম কৰি অৱশেষত মাৰ সপোনটোক অলপ হ’লেও আকাৰ দিব পাৰিলোঁ । বগা বাংলোৰ ওপৰত পাঁচটা কোঠাৰ এটা ঘৰ হ’ল । নতুন ফলক লাগিল “আশাপূৰ্ণা -Womens Refuge” ।

নতুন মানুহক নিযুক্তি দিয়া হ’ল । বাতৰিত প্ৰচাৰ হোৱাৰ পাছত অহা ইটোৰ পিছত সিটো ফোনে মা আৰু মোক আমাৰ সমাজখনৰ বিভৎস ৰূপ এটাৰ লগত চিনাকি কৰাই দিলে ।

আজিও মনত আছে, যেতিয়া পূজা নামৰ একৈশ বছৰীয়া ছোৱালীজনীক আমি ইয়ালৈ লৈ আনিছিলোঁ ।গোটেই গাতে দাগ, আগফালৰ দাঁত দুটা ভগা,মদাহী বাপেকে ধাৰ মাৰিব নোৱাৰি বিক্ৰী কৰি দিয়াৰ দৰে মানুহ এটাৰ লগত বিয়া দিছিল তাইক । তাৰ পাছত নৰকৰ জীৱন দুবছৰ কটাই শেষত ওচৰৰ মানুহৰ সহায়ত আমাৰ ওচৰ পাইছিল ।

তাৰ পাছত আনিছিলোঁ উপাসনা বাইদেউক । সম্ভ্ৰান্ত ঘৰৰ বোৱাৰী, অধ্যাপকৰ পত্নী । মুখৰ আধা অংশ এচিডে পুৰি পেলালে । বিয়াৰ ষোল্ল বছৰৰ পিছতো সন্তান দিব নোৱাৰাৰ বাবে স্বামীয়ে দ্বিতীয় বিবাহ কৰিব খুজিছে । আপত্তি কৰাৰ বাবে শাস্তি এইয়া । মাক দেউতাক নথকা ঘৰখনত ভায়েক দুজনে নাৰাখে, তেওঁলোকৰ সৰু সৰু ল’ৰা ছোৱালীয়ে ভয় খায় হেনো বাইদেউৰ জ্বলি যোৱা মুখ খন দেখিলে ।

আৰু মই অতদিনে নিজৰ দুখ খিনিকে লৈ কান্দি আছিলোঁ । এতিয়া এনে লাগে, যদি সমাজৰ প্ৰতি জনী নাৰীয়ে নিজৰ কাহিনী ক’বলৈ হয়, এই পৃথিৱীত চকুপানীৰ এখন সাগৰ অহৰহ বৈ থাকিব ।

মৌনতাত ডুব যোৱা কাহিনীবোৰ চাগে কিমান বেছি ভয়ংকৰ !

লাহে লাহে আমাৰ ইয়াত বাৰগৰাকী মহিলাক আশ্ৰয় দিলোঁ । তেওঁলোকৰ খোৱা বোৱাৰ পৰা চিকিৎসালৈকে সকলোবোৰ মায়ে নিজেই চায় । সহায় কৰিবলৈ ওচৰৰে ছোৱালী এজনী নিজেই আগবাঢ়ি আহিছিল । লাহে লাহে মায়ে মানুহৰ মাজলৈ আকৌ উভতি গৈছে । বহুতো কলেজীয়া ছোৱালী আজিকালি আমাৰ ইয়ালৈ আহে।যি পাৰে সহায় কৰে । মাৰ লগত কথা পাতে । মাৰ হেৰাই যোৱা হাঁহিটো আকৌ ঘূৰি আহিল । অকল সেইয়াই নহয়, মায়ে তেওঁলোকৰ সংস্থাপনৰ কাৰণেও কাম কৰি আছে । মা এগৰাকী স্বয়ংসম্পূৰ্ণ নাৰী হৈ জিলিকি উঠিছে । মাক বেয়া পোৱা মানুহেও মাৰ এই কামক প্ৰশংসা কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে । মায়ে যেতিয়া আশ্ৰিত মহিলাসকলক সাহস দিয়ে, মই দূৰৈৰ পৰাই চাই থাকোঁ ।

আৰু সৱৰে মাজত আমাৰ হিৰো থুপু । সৱৰে মৰমত গোটেইটো গদগদ । আজিকালি মোক পাত্তাই নিদিয়া হৈছে । দিনৰ দিনটোত বাইদেউ সকলৰ মাজত থাকে । ক খ লিখে, আম আঁকে ।

চিঞৰি চিঞৰি গান গায় ।

অকলশৰীয়া মানুহবোৰৰ মুখত সি হাঁহি এটা আনি দিয়ে, আৰু সেই হাঁহিটো ভগাই লৈ মা আৰু মই সুখী হওঁ ।

আৰু দেউতা !

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

সাহস নকৰে এতিয়া ইয়ালৈ আহি উৎপাত কৰিবলৈ । কেতিয়াবা আহি নিজৰ অধিকাৰ দেখুৱাই দুই এটা উপদেশ দিয়ে । আমি মনে মনে শুনি থাকোঁ । তাৰ পাছত অহাৰ দৰেই উভতি যায় ।

মাৰ স্পষ্ট কথা..”আপোনাৰ যেতিয়াই ইচ্ছা আহিব পাৰে, যেতিয়াই ইচ্ছা যাব পাৰে । মাত্ৰ মই সেই লৈ মোৰ ঘমাব নোৱাৰোঁ, সময় নাই মোৰ” । 

ককাৰ প্ৰতি, মাৰ প্ৰতি, জানকী কাননৰ প্ৰতি মোৰ এতিয়াও বহুত দায়িত্ব আছে । কৰি যাম সদায় । কিন্তু এতিয়া যে অনিৰুদ্ধৰ পৰা আঁতৰি থকাটো মোৰ বাবেও কষ্টকৰ । প্রতিটো সুখ দুখত মোৰ কাষত থকা মানুহজনক আৰু কিমান দিন নিজৰ পৰা, থুপুৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিম !

এটি সন্ধিয়া আমি বাৰাণ্ডাত বহি চাহ খাই আছোঁ..

:মাজু, কামবোৰ হ’ল।তই জীয়েকৰ সৱ দায়িত্ব পালন কৰিলি । এতিয়া মোক মাক হৈ কামবোৰ কৰিবলৈ দে । পাৰিলেতো সদায় তোক লগতে ৰাখিলোঁ হেঁতেন, কিন্তু স্বাৰ্থপৰ নহওঁ । তোৰ সুখ অনিৰুদ্ধৰ লগত ।থুপুৰ বাবে তহঁত দুটা সোনকালেই একেলগ হোৱাটো জৰুৰী । বিয়া পাতিবলৈ মোৰো ইচ্ছা নাই, তোৰো নাই, তেওঁলোকৰ লগত পাতি কি কয় চাওঁ । কিন্তু দেৰি নকৰোঁ আৰু ।

:তুমি যি ভাল দেখা ।

:আয়ৈ, তই লাজ কৰিছ নেকি ।

হাঁহি হাঁহি মায়ে মোক চপাই ল’লে বুকুৰ মাজত । তাৰ পাছত আৰু একো কথা কোৱা নহ’ল । মাৰ চকুপানীবোৰ মোৰ চুলিত পৰাহে অনুভৱ কৰিলো ।

মায়ে তেওঁৰ মাক-দেউতাকৰ লগত ইতিমধ্যে সকলো কথা আলোচনা কৰিছে । এতিয়াও তেওঁৰ আইতাকে মোক মানি লোৱা নাই । মই সেইখন ঘৰত তেখেত থকালৈকে সোমাব নোৱাৰোঁ । কিন্তু তেখেতে অনিৰুদ্ধৰ সুখৰ বাবে বিয়াত সন্মতি দিছে । তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ বহুতৰে আপত্তি থকাৰ বাবে আমাৰ কোনোধৰণৰ ‘গ্ৰেণ্ড ৱেডিং’ হ’ব নোৱাৰে । অৱশ্যে মই বা অনিৰুদ্ধ কোনো এজনেই সেইয়া বিচৰা নাই । আমাৰ বাবে বিয়া মাত্ৰ এটা ফৰ্মেলিটি হে । নহ’লেও আপত্তি নাই।মাত্ৰ তেওঁৰ মাক দেউতাকে কৰিব খোজা সামান্য নিয়মখিনি আমি মানি লৈছোঁ । আৰু সেইমতে মায়ে সকলো যোগাৰ কৰিছে ।

দেউতাক মই নিজেই ফোন কৰি জনাইছো ।
:আহিব নে ?
:চাওঁ চোন ।
নাহে তাৰমানে । হ’ব । যি যেনেকৈ সুখী, তেনেকৈয়ে থাকক ।
সকলো যোগাৰ হোৱাৰ পাছতহে দৰাক জনোৱা হৈছে । তাকো এসপ্তাহৰ আগত ।
:আপুনি ইয়ালৈ আহিব লাগিব ?
:কেতিয়া ?
:অহা শনিবাৰে ।

:Okkay, so you both are coming with me this time right ?
:Nope !
:Okay, I will bring you, Thupu and your ‘Nope’ all together.

এই সকলোবোৰৰ মাজত এখন যুদ্ধ আকৌ যুঁজিছোঁ মই । কাকো খুলি ক’ব নোৱাৰা । কাকো বুজাব নোৱাৰা । মাৰ ফেচবুকৰ একাউন্টৰ পৰা বিচাৰি বিচাৰি উলিয়ালো এটা পুৰণা নাম । কলেজৰ সেই চুলি কেঁকুৰা, চকু ডাঙৰ ল’ৰাটোৰ ।

নাই, তাৰ প্ৰতি মোৰ আজিও প্ৰেম নাই, তেতিয়াও নাছিল । কিন্ত তাক এবাৰ জনাবৰ ইচ্ছা হ’ল । ক’বৰ মন গ’ল মোক জীয়াই ৰখা থুপু তাৰ বাবেই মোৰ জীৱনলৈ আহিল । কিন্ত তাৰ পিছত কি হ’ব সেইয়া ভাৱি আকৌ বাৰে বাৰে ৰৈ যাওঁ মই ।

“Hi,Ananya here, please give me a call at this number..99…

মোক আচৰিত কৰি এটা ইণ্টাৰনেচনেল ফোন কল পিছদিনাই আহিল । একেবাৰেই অচিনাকি যেন লগা এটা মাত ।

কোনো আন্তৰিকতা নাছিল । অত্যাধিক ব্যস্ত যেন লাগিল । সাহিল । যাৰ লগত মাত্ৰ এটা নিশাৰ ভুলৰ বাবেই মোৰ জীৱন সলনি হৈ গৈছিল..

কথা বহলাই থকাৰ ইচ্ছা মোৰো নাছিল.. থুপুৰ কথা কোৱাৰ লগে লগে সিফালৰ পৰা প্ৰতিক্ৰিয়া এনেধৰণৰ আছিল যেন মই গৈ তাৰ ডিঙিত ওলমি হে দিম । সি বৰ্তমান তাৰ প্ৰেমিকাৰ সৈতে লিভ-ইনত থাকে, দুয়োটা একেলগে পঢ়িবলৈ UK লৈ গৈছে, তাতেই একেলগে আছে । মোক বা থুপুক লৈ সি ব্যস্ত হোৱাটো মই বিচৰাও নাছিলোঁ । মাত্ৰ জনোৱাটো মোৰ দায়িত আছিল । পালন কৰিলোঁ ।

:How stupid Ananya, you should have gone for abortion, I mean, you were too young, and we never loved each other right, it was all because of that weed..

: Enough Sahil, enough.

বুকুৰ পৰা গধুৰ শিল এটা আঁতৰাই পেলালোঁ । নাই, কোনো অপৰাধবোধ এতিয়া মোৰ নাই । থুপু মোৰ,কেৱল মোৰ ।

তাৰ দায়িত্ব, তাৰ অধিকাৰ, সকলোবোৰ কেৱল মোৰ ।

নতুন জীৱনলৈ আগবাঢ়ি যাবলৈ ইয়াতকৈ ডাঙৰ সকাহ আৰু মোক নালাগে । সেই পুৰণি অধ্যায় মই চিৰদিনৰ বাবেই জপাই থ’লো । খুলি নাচাওঁ কোনোদিন ।

অপেক্ষা মাথোঁ অনিৰুদ্ধৰ ।

হয়, তেওঁ কোৱাৰ দৰেই মোক আৰু থুপুক নিবলৈ তেওঁ আহিল ।

অকলে ।

তেওঁৰ বেংগালুৰুৰ ঘৰত মোক আদৰিবলৈ ৰৈ থাকিল তেওঁৰ মাক-দেউতাক আৰু তেওঁৰ দুগৰাকী সম্বন্ধীয় ভনীয়েক । তেওঁলোকৰ নিয়মখিনি তাত কৰিব লাগিব ।

অৱশেষত, বাখৰুৱা সপোন এটাৰ হাতত ধৰি মই নতুন জীৱনলৈ খোজ ল’লো ।
ব’হাগৰ এটা কপৌফুলীয়া দুপৰীয়া মই বগা বাংলো এৰি যাবলৈ ওলালোঁ । ঘৰখন ফুল আৰু আমডালিৰে সজাই তুলিছে মা তৰা আৰু সকলো মিলি । উখল মাখল পৰিৱেশ।অগতানুগতিক বিয়া আমাৰ । কোনো মন্ত্ৰ নাই, পুৰোহিত নাই । আছে কেৱল অকৃত্ৰিম মৰম ভালপোৱা আৰু আশীৰ্বাদ ।

গুণাৰ ফুল বচা বগা পাটৰ কাপোৰ সাজ পিন্ধি ৰূমৰ পৰা ওলাই আহোঁতেই মায়ে হুকহুকাই কান্দিলে ।সৰু খোপা এটা বান্ধি ৰাতিপুৱাই অনিৰুদ্ধই আনি দিয়া গোলাপ পাহ গুঁজি লৈ মই কইনা সাজিলোঁ ।
বছ, সিমানেই সাজোন কাচোন ।
ককাৰ ইচ্ছামতেই মায়ে অনিৰুদ্ধক আনি দিয়া পাটৰ ধুতি পাঞ্জাৱী পিন্ধি মোৰ সপোনৰ ৰাজকোঁৱৰ আহি মোৰ কাষত থিয় হ’ল । মায়ে একো নাজানে ।
আয়ুৰ মাকে শিকাই দিবলগীয়া হৈছে সৱ । পাকঘৰত চাউল ছটিয়াই দে, গোসাঁইঘৰত ছটিয়াই দে, ইটো কৰ সিটো কৰ । দুয়োটাই এতিয়া থাপনাত সেৱা কৰ ।
জোঁৱাইকো সেৱা কৰ ।
থাপনাৰ সন্মুখতে অনিৰুদ্ধই মোৰ ভৰি চুই দিওঁতে সৱেই হাঁহি দিলে ।

:What ? I resepect you too right ? So ?

নিজৰ জীৱনৰ দুখবোৰ একাষৰীয়া কৰি আশ্ৰিত প্ৰতিগৰাকী বাইদেৱে মোক হিয়াভৰি আশীৰ্বাদ দিছে ।মোৰ কাষে কাষে থুপু ।
অনিৰুদ্ধই লৈ অনা কোট পেণ্ট পিন্ধি গোটেইটো ডাঙৰ ল’ৰা ।
মা ভাগৰ বিয়া পাতিথে, দৰা সি নিজেই ।

মায়ে দুৱাৰ ধৰি উলিয়াই দিছে মোক, কাষত আয়ুৰ মাক আৰু উপাসনা বাইদেউ । মাক ইমানকৈ কন্দা মই কেতিয়াও দেখা নাই । মেলি থোৱা হাত দুখন তেনেকৈয়ে কঁপি কঁপি চাদৰ খন ধৰি আছে । থুপুৰ হাতত ধৰি মাৰ হাতৰ তলেদি সৰকি ওলাই আহিছোঁ ।

:লগতে বেংলু যাবাই চোন ইমান কেলেই কান্দিছা আশা । তাত এৰি থৈ আহোঁতে কান্দিবলৈ আছেই ।

আয়ুৰ মাকৰ বুজনিয়ে ৰখাব পৰা নাই মাৰ কান্দোন ।

তৰা, বাহাদুৰ ,যোগেশদা সৱৰে পৰাই বিদায় লওঁতে শোক এটাই মোক খুন্দা মাৰি ধৰিছে ।
ড্ৰয়িংৰূমত থকা ককাৰ ডাঙৰ ফটোখনত সেৱা কৰোঁতে মোৰ লগতে অনিৰুদ্ধ আৰু মায়েও কান্দিছে ।মনে মনে এটাই কৈছোঁ
“ককা, এইখন ঘৰ মই এৰি যোৱা নাই, মোৰ প্ৰথম ঘৰ এইখনেই, মই প্ৰথমে এইখন ঘৰৰ ছোৱালী, পিছতহে কাৰোবাৰ পত্নী, কাৰোবাৰ বোৱাৰী । সমাজৰ নিয়ম মই ওলোটাই দিম । তাৰ বাবে যদি মই স্বাৰ্থপৰ হওঁ, মোৰ আপত্তি নাই । আহি থাকিম তোমাৰ ওচৰলৈ, আইতাৰ ওচৰলৈ, ‘জানকী কাননলৈ’ ।আমাক আশীৰ্বাদ কৰিবা সদায় ।”

ককা আইতাৰ সমাধিত দুপাহ ফুল দি বিদায় ল’লো ।

নিয়মবোৰ কৰি অনিৰুদ্ধই কাপোৰ সলাই আহিল, মোৰহে কিয় নাজানো, মন নগ’ল।মায়ে দিয়া কাপোৰযোৰ পিন্ধিয়েই এয়াৰপোৰ্টলৈ ওলালোঁ ।

:Are you comfortable ?

পাটৰ মেখেলা চাদৰ পিন্ধি ফ্লাইটত যাম প্ৰথমবাৰ । উজুটি খাই পৰোঁ বুলি অনিৰুদ্ধৰ চিন্তা ।

:থুমি ইমান ধুনু লাগিথা আদি, কেনে কানিছা ? মা, থুমি মোক বিয়া পাতিবা নে অনিমুনক ? মোক পাতিবা দেই ।

চকুপানীবোৰ হাঁহিলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল ।

গাড়ীৰ পিছৰ ছিটত মই আৰু অনিৰুদ্ধ, মাজত থুপু,যোগেশ দায়ে গাড়ী চলাইছে, মা কাষৰ ছিটত ।

নতুন জীৱনলৈ যাত্ৰা মোৰ । পুৰণিক মই এৰি অহা নাই, বুকুত বান্ধি আনিছোঁ, প্ৰতিশ্ৰুতি দি আহিছোঁ ।

বুকুখন অকণমান জোৰেৰে ধক কৰি গৈছে মোৰ ।
:Hey buddy, we gonna be staying together from now.

এয়াৰপোৰ্টত আমাক নমাই ঘূৰি যাওঁতে যোগেশ দাৰ ভৰি চুই আশীৰ্বাদ লৈছোঁ ।
মোক আশীৰ্বাদ দি অনিৰুদ্ধৰ ওচৰত হাত যোৰ কৰিছে যোগেশ দায়ে
:আমাৰ মাজু অলপ বেলেগ, তুমি বেয়া পালেও বুজাই মেলি ল’বা । দেউতাই বৰ মৰম কৰিছিল তাইক…

সজল দুচকুৰে আমাক নেদেখা লৈকে চাই আছে যোগেশ দায়ে ।

থুপুৰ হাতত ধৰি মা আৰু অনিৰুদ্ধৰ পিছে পিছে ফ্লাইটত উঠিলোঁ ।

:You are blushing Mrs Anirudh, keep it for our wedding night,when I kiss every…”

মাৰ হাত এৰি দৌৰি আহিল থুপু ।
:মোকো কোৱা কথাটো ।
:বাপ কা দুচমন!ইচক’ সৱ অভি ছে জাননা হে !

খিড়িকী কাষৰ ছিটটোত বহি কাণত হেডফোন লগাই চকু দুটা মুদি দিছোঁ ।

“होश बातों का अक्सर नहीं था
दिल हमारा शायर नहीं
था तूने लिख दी ये तकदीर वरना
इश्क़ वाला मुक़द्दर नहीं था”

ডাৱৰৰ কোলাত বহি গৈ থাকোঁতে এনে লাগিল মোৰ লগে লগে ডাৱৰৰ অকাশীযান এখন সাজি সৌৱা ককা আৰু আইতাও আছে ।

( আগলৈ )

( আৰু এটা খণ্ডৰ পিছত আপোনালোকৰ মাজৰ পৰা বিদায় ল’ব আবিৰৰ প্ৰতিটো চৰিত্ৰই । আশা কৰিম, মনত ৰাখিব তেওঁলোকক, মৰম দিয়াৰ বাবে ধন্যবাদ )

Read more

Abir Love Story 53

জীৱনৰ চৰম সত্যক মানিবলৈ কোনেও মোক এবাৰো বুজাবলৈ নাহিল ।
গোসাঁইঘৰত মই মাত্ৰ থাপনাখনলৈ চাই বহি আছোঁ ।
এই মৃত্যু অপমৃত্যু নহয়.. কিন্তু অবাঞ্চিত নিশ্চয় হয় ।
যদি ককাক লৈয়ে যাব খুজিছিলা, সুস্থ কৰি মোক নতুন সপোন কিয় দেখুৱাইছিলা মাধৱ ?
কি কৰিম এতিয়া মই ? ক’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ক’ত শেষ কৰিম ?
মই কি হৈ কথাবোৰ ভাৱিম ?
মাক হৈ ? জী হৈ?পত্নী হৈ ?
নে বগা বাংলোৰ মালিক হৈ ?
ককাই ৰাতিয়েই জ্বলোৱা চাকি গছ এতিয়াও জ্বলি আছে । মাধৱৰ ডাঙৰ মূৰ্তিটোৰ মুখ খনহে ম্লান পৰা ।
কিমান সময় পাৰ হৈ গৈছে মই নাজানো..
কোনো মোৰ কাষ চাপি অহা নাই ।
অতপৰে মোৰ চকুৰ পৰা এটোপাল পানীও ওলোৱা নাই ।

বাহিৰত মানুহৰ গুণগুণনি শুনিছোঁ, দেউতাৰ মাত আনতকৈ বেছি জোৰত মোৰ কাণত পৰিছেহি ।
:ক, কি কৰিলি তই ? কোনে ইয়াক দেউতাৰ ৰূমত শুবলৈ দিছিল ?

আজিৰ দিনটো তো পাৰিছে এইবোৰ কৰিব, আচৰিত হওঁ বুলিও হ’ব পৰা নাই মই । দেউতাৰ পৰা আৰু বেলেগ কিবা আশা কৰিবও যে নোৱাৰি ।
:অনন্যা, এবাৰ বাহিৰলৈ যোৱা প্লিজ ।
অনিৰুদ্ধৰ কোঁচত থুপু,কান্দি কান্দি ঠেৰেঙা লাগিছে, মোক চকুৰ ইংগিতেৰে তেওঁ বাহিৰলৈ যাবলৈ দেখুৱাইছে ।
:Let me know if you need me, but I dont want to interfare.
He is really sick.
অনিৰুদ্ধৰ মুখ খন খঙত কঠোৰ হৈ পৰিছে । দেউতাই কিয় আজিও এইবোৰ কৰি অশান্তি কৰিছে !!

নিজৰ গাৰ ওজন মই কঢ়িয়াব পৰা নাই । খোজবোৰ থৰক বৰক হৈছে । বাৰে বাৰে উজুটি খাইছোঁ মই ।ককাক ইতিমধ্যে বাহিৰলৈ নিয়া হৈছে । চোতালত মানুহৰ সমাগম । বাৰাণ্ডাৰ খুঁটা এটাত ধৰি কান্দি আছে মায়ে । বগা কাপোৰেৰে ঢাকি থোৱা ককাৰ ভৰিত পৰি যোগেশ দা, তৰা, বাহাদুৰৰ কান্দোন।মাৰ কাষত আয়ুৰ মাক । পৱিত্ৰ দা, বৌ সৱ আহিছে । ওচৰৰ মানুহ কিছুমানক আজি প্ৰথম বাৰৰ বাবে দেখিছোঁ মই । আৰু  মাৰ একেবাৰে ওচৰতে ৰৈ যোগেশ দাৰ ফালে আঙুলি টোঁৱাই দেউতাৰ চিঞৰ বাখৰ ।

:কেলেই ৰাখিছিলা তাক ঘৰত ?

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

মানুহৰ মাজত নতুন ৰহস্যৰ সোৱাদ । চাৱনিবোৰ, ফুচফুচনিবোৰ সৱ মাৰ ফালেই লক্ষ্য কৰি আৰম্ভ হৈছে, শেষ নাই, চলিয়েই থাকিব ।

:দেউতা, আজি নহয় প্লিজ ।

:চুপ, শেষ কৰি দিলে এই ঘৰখন । কি ঠিক কি ষড়যন্ত্ৰ কৰি যোগেশক কালি দেউতাৰ ৰূমত ৰাখিছিল ।
মায়ে চাদৰৰ আচলেৰে মুখ ঢাকি ককাৰ ওচৰলৈ নামি গৈছে । দেউতাক তেনেকৈয়ে উপেক্ষা কৰে সদায় ।আজিও কৰিছে । হঠাৎ মূৰৰ ভিতৰত ভমক কৈ জুই একোৰা জ্বলি উঠিল ।

:আজিৰ দিনটোত শান্তিৰে থাকক । প্লিজ ।  

চেপা মাতেৰে দেউতাৰ ওচৰত ৰৈ কথা কেইটা ক’লো ।

:কি কৰিবি নহ’লে ?

:মই কৰিব নোৱাৰা কাম একো নাই দেউতা । বাধ্য নকৰিব । ককাই আপোনাক ইয়াত বিচৰাও নাছিল ।মৰিবৰ সময়ত মোক কৈ থৈ গৈছে, গতিকে কামবোৰ যোগেশ দায়ে কৰিব । কিন্তু মই বিচাৰোঁ আপুনিও কৰক । অন্ততঃ শেষবাৰৰ বাবে পুত্ৰৰ দায়িত্ব পালন কৰক । প্লিজ । আৰু নহ’লে এতিয়াই যাওক ইয়াৰপৰা । মোৰ কান্দিবলৈ সময় ক’ত ? পুৰোহিত অহাৰ পাছত কৰিবলগীয়া সকলো নিয়ম কৰিলোঁ ।আইতাৰ সমাধিৰ ওচৰতে ককাক সমাধিস্থ কৰা হ’ল । ককাৰ ইচ্ছামতেই যোগেশ দায়ে মুখাগ্নি কৰিলে ।খবৰ কৰিবলৈ অহা সকলো মানুহক যিমান পাৰোঁ মাত বোল কৰিছোঁ, ঘৰলৈ অহা মানুহক ভালকৈ মাত নিদিলে ককাই বেয়া পাইছিল ।

কিন্তু সকলোৰে মনত থুপুক লৈ অলেখ প্ৰশ্ন ।

ককাক সমাধি দি ঘূৰি আহি বাৰাণ্ডাত ভৰি দিছোঁহে..

:এইটো তোমাৰ বাইদেউৰ ৰ ল’ৰা নেকি ?

:নহয়, মোৰ ।

চকু কেইটা ডাঙৰ হৈ গ’ল ।

জানে, সকলোৱে জানে, নজনাৰ ভাও জুৰিছে ।

এইটো মানুহৰ স্বভাৱ, ক’ত আঘাট কৰিলে মানুহে বেছি দোষ পায় সেইয়া ধুনীয়াকৈ বিচাৰি উলিয়াব পাৰে । আৰু তাতেই বাৰে বাৰে আঁচোৰ মাৰি দিয়ে । বিষ এটাত যে আমি কান্দি দিওঁ, খুব ফুৰ্টি পায় কিছুমান মানুহে ।

দ্বিতীয়টো প্ৰশ্ন এনেধৰণৰ আছিল..

:আলহী এজন যে দেখিছোঁ, কোন হয় নো ? তোমাৰ ল’ৰাটো যে লৈ ফুৰিছে ।

:Her Husband, Hello, Myself Anirudh, His Father.

 প্ৰয়োজন আছিল নে নাই নাজানো, কিন্তু অনিৰুদ্ধৰ উত্তৰে বহুকেইখন মুখ একেবাৰে বন্ধ কৰি পেলালে । মন কৰিলোঁ, উত্তৰটো শুনি দেউতাই প্ৰথমবাৰৰ কাৰণে অনিৰুদ্ধৰ ফালে মুখ ঘূৰাই চালে ।অথনিৰে পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে তেওঁৰ উপস্থিতিক উপেক্ষা কৰি আছিল, এতিয়া পৰা নাই ।

সন্ধিয়া নামি অহাৰ লগে লগে ঘৰখনলৈ এক অদ্ভুত শূন্যতা নামি আহিল । যেন হাজাৰ লাইটৰ পোহৰেও পোহৰাব নোৱাৰা এখিনি আন্ধাৰে গ্ৰাস কৰি পেলাইছে জানকী কানন । গোটেই দিনটো মই কেনেকৈ কি কৰি আছিলোঁ মই নিজেই নাজানো । কিন্তু সন্ধিয়াৰ এই শূন্যতাই মোক একেবাৰেই ভাঙি পেলাইছে । ককাৰ ৰূমত সোমাই দৰ্জাখন বন্ধ কৰি দিছোঁ ।

এতিয়াও চন্দন, দৰৱ, ধূপ, ককাই ব্যৱহাৰ কৰা সেই বিশেষ তেল বিধৰ সুগন্ধি ৰূমটোত বিয়পি আছে.. যি ফালেই চাইছোঁ সেইফালেই ককাকেই দেখিছোঁ । এই যেন মাতিব “গোসাঁনী” বুলি, এই যেন ক’ব “মোক আজি গাখীৰ ভাত দিবি”, ”তইনো ল’ৰাটোক কেলেই বকি থাক”, ”মোক চেক এখন লিখি দেচোন”, ”আদা দিয়া চাহ অকণ দে চোন”, ”তোৰ বিয়াত মই অনিৰুদ্ধক পাটৰ ধুতি পাঞ্জাৱী চোলা দিম”…

ইমানবোৰ কথা এতিয়া মই ক’ত বিচাৰি ফুৰিম..

ককাৰ বিছনাৰ খুঁটি টোত ধৰি মই চিঞৰি চিঞৰি কান্দিছোঁ, গাৰ সমস্ত জোৰেৰে মাতিছোঁ..

“ককা.. ককা”

নাই, উত্তৰ নাই, কেতিয়াও নাহে উত্তৰ । চোতালৰ একেবাৰে সিটো মূৰে আইতাৰ কাষতে চিৰনিদ্ৰাত শুই আছে মোৰ ককা.. আৰু কেতিয়াও ঘূৰি নাহে.. কেতিয়াও…!

দুৱাৰত পৰা টুকৰবোৰ মই শুনা নাই, থুপুৰ কান্দোন, অনিৰুদ্ধৰ বুজনি, মাৰ উচুপনি একো মোৰ শুনিবৰ ইচ্ছা নাই । এটা দীঘল ৰাতি মই ককাৰ ৰূমৰ মজিয়াত পৰি পাৰ কৰি দিলোঁ… মোৰ আটাইতকৈ দীঘল আৰু দুখৰ ৰাতি আছিল এইটো..

ৰাতিপুৱা ওলাই আহিছিলোঁ বেলেগ এজনী অনন্যা হৈ, দায়িত্ব বোৰ কান্ধ পাতি লৈছিলোঁ আকৌ এবাৰ, দেউতাৰ পৰা মাক আঁতৰাই ৰাখিছিলোঁ, যোগেশ দাক জোৰ কৰি কিবা এটা খুৱাইছিলোঁ । কামৰ তাগিদাত ঘূৰি যাবলগীয়া হোৱা অনিৰুদ্ধক বিদায় দিছিলোঁ..

যাবৰ সময়ত বাৰে বাৰে উভতি আহি মোক সামৰি লৈছিল অনিৰুদ্ধই

“মই আকৌ সোনকালেই আহিম, তুমি প্লিজ ভালকৈ থাকিবা”

“দেউতাৰ পৰা আঁতৰি থাকিবা”
“বেছি দিগদাৰ হ’লে মোক মাতি দিবা”
উত্তৰ দিবলৈ একোৱেই নাছিল ।

মাত্ৰ এটা কথাত মই বাৰে বাৰে হাৰি গৈছিলোঁ, যেতিয়া থুপুৱে সুধিছিল

ezstandalone.cmd.push(function() {
ezstandalone.showAds(125);
});

“ককা ক’ত কুকাই থাকিলে মা,মাতি দিয়া থুন”

ৰাতি সি ককাক মাতি মাতিয়েই কান্দি কান্দি শুই পৰিছিল, আৰু তাক শুৱাই থাকোঁতে কাণত পৰিছিল, দেউতা আৰু মাৰ ৰূমৰ পৰা অহা শুনিব নোখোজা কথা কিছুমান..

“চাওঁ এইখন ঘৰত কেনেকৈ থাক তই, চোঁচৰাই উলিয়াই দিম মই তোক, তোৰ জীয়েৰক ।”

জীৱন!সৱৰে বাবে তুমি অনুপম নহয় কিয় ?

ককা নথকা ঘৰখন সুস্থিৰ হ’বলৈ এমাহতকৈ বেছি সময় লাগিল ।

এমাহ সময়, প্ৰত্যেক ৰাতি মই উঠি আহি ককাৰ ৰূমত নিজকে বন্ধ কৰি ৰাখিলো বহু সময়লৈকে ।

যেন পাতিবলগীয়া কথাবোৰ অকলেই পাতি পেলালোঁ ।

ককাৰ চিনাকি সকলোকে নিমন্ত্ৰণ কৰি ককাৰ আদ্যশ্ৰাদ্ধ পাতিছিলোঁ ।

সেইদিনা সকলো মানুহৰ সন্মুখত দেউতা এজন খুব দায়িত্বশিল পুত্ৰ হৈ সকলোকে মাত বোল কৰিছিল ।

ভাবিছিলোঁ, অলপ সলনি হৈছে ।
নাই ।
পিছদিনাই মাৰ পৰা আজুৰি ককাৰ কণ্টেছাৰৰ ছাবি লৈ দেউতাই মাৰ্ঘেৰিটাৰ ঘৰলৈ লৈ গৈছিল । লগত কৰো বহুত কিবাকিবি ।
লৈ যাওক, তেনেকৈয়ে সুখী হওক অসুখী আত্মাৰ মানুহজন ।

নাহিলে বেয়া হয় বুলি শ্ৰাদ্ধৰ আগদিনা বা আৰু ৰাজু দা আহিল । কোনো দুখ নাই, আত্মীয়তা নাই ।কেঁচুৱাৰ লগতে দুয়োটা ব্যস্ত হৈ থাকিল । যোৱাৰ আগতে যিমান পাৰে ককাৰ বস্তু কিছুমান টোপোলা বান্ধি লৈ গ’ল ।

ককাক ভালপোৱা সকলো মানুহ আমাৰ ঘৰলৈ এবাৰ মাত লগাবলৈ আহিল । তাৰে মাজত এজন অনিৰুদ্ধৰ দেউতাকো আছিল । মানুহজনে মোক বুজিছিল, মোৰ দায়িত্বসমূহ দেখি কিছু পৰামৰ্শ দিছিল।কাণ পাতি শুনিছিলোঁ । মোৰ মূৰত হাত ফুৰাই মৰম কৰি দিছিল । জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ‘দেউতা’ সম্বন্ধটোৰ প্ৰতি মৰম আৰু শ্ৰদ্ধাৰে মোৰ মন উপচি পৰিছিল ।

থুপুক তেওঁ ককাৰ দৰেই সাৱটি লৈছিল ।

“তুমছে এইছে মিলনা হ’গা, কভি চ’ছা নেহী থা বেটা”

এখন আশীৰ্বাদৰ হাত হেৰুৱালো, আন এখনে মেৰিয়াই ধৰিলে নতুনকৈ ।

ককা নথকা সময়খিনিত নিজৰ দেউতাৰ পৰা পোৱা অশান্তি বোৰ সেই এটা দিনত মোক অনিৰুদ্ধৰ দেউতাকে পাহৰাই ৰাখিছিল ।

এটা দিন আমাৰ সৈতে থাকি তেখেত গুচি গৈছিল ।

মা আৰু মোক আচৰিত কৰি ককাৰ মৃত্যুৰ খবৰ পায় প্ৰদীপ খুড়া আৰু খুড়ী আহিছিল আমাৰ ঘৰলৈ ।দেউতাই লগত লৈ আনিছিল । মই ওলাই মাত দিয়া নাছিলোঁ । খুড়ী নিজেই মোৰ ৰূমলৈ সোমাই আহিছিল ।

:তুমি চাগে মোক এতিয়াও বেয়া পাই আছা ?

:আপোনাক মই মনতেই ৰখা নাই, ভাল পোৱা বেয়া পোৱা কি আছে ।

মানুহগৰাকী মোৰ ৰূমৰ পৰা ওলাই গৈছিল । বুকৰ দাগটোত নতুনকৈ বিষ অকণ অনুভৱ কৰিছিলো ।কিন্তু অনিৰুদ্ধৰ নামটোৱে সেইয়া বাঢ়িবলৈ নিদিলে ।

পিছত মাৰ পৰা গম পাইছিলোঁ, তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ এই পৃথিৱীত নাই । সিদ্ধাৰ্থৰ মৃত্যু হৈছে । হত্যা কৰিছে কোনোবাই । তিনিবছৰ আগতেই ঘটি যোৱা ঘটনাটোৰ আজিও বিচাৰ চলিয়েই আছে । লগৰ ল’ৰাৰ লগত হোৱা কাজিয়াৰ পৰিণতিতেই হত্যা কৰা হ’ল সিদ্ধাৰ্থক । মাক দেউতাকৰ ওচৰলৈ মৃতদেহটো হে ঘূৰি আহিছিল । হত্যাৰ সময়ত সিদ্ধাৰ্থৰ ওপৰত দুটাকৈ ধৰ্ষণৰ গোচৰ আছিল । সেইবাবে মৃত্যুৰ আঁৰৰ কাৰণ এতিয়াও নিশ্চিত নহয় ।

:মানুহ হাললৈ দুখ লাগে, খুড়া মানুহজন ভাল ।

:তাকেই ।

ককাৰ ৰূমত সোমাই কান্দি থকা অৱস্থাত এদিন মায়ে আনি নিজৰ লগত শোৱাইছিল । তেতিয়াৰ পৰা থুপুক মাজত লৈ দুইজনী একেলগেই শোৱা হ’লো । এদিন ৰাতি মায়ে ক’লে..

:মাজু ।

:হমম ।

:অনিৰুদ্ধৰ ওচৰলৈ কেতিয়া যাবি ?

:ভৱা নাই এতিয়াই, ককাৰ ছমহীয়া পাতিব লাগে, তাকেহে ভাবি আছোঁ ।

:মোৰ এটা ইচ্ছা আছে । কওঁ নে ?

:কোৱা আকৌ ।

মাৰ ধুনীয়া সপোন । বিশাল বগা বাংলোত মায়ে কাৰোবাক আশ্ৰয় দিয়াৰ কথা ভাবিছে ।

:অনাথ আশ্ৰম খুলিব খুজিছা ? নে বৃদ্ধাশ্ৰম ?

:এটাও নহয় ।

:তেন্তে ?

:মোৰ নিচিনা মানুহক আশ্ৰয় দিম । যাৰ নিজাকৈ ঘৰ এখন হোৱা নাই এতিয়াও । ঘৰৰ মানুহে বিয়া দি আৰু উভতি নোচোৱা হাজাৰজনী ছোৱালী এতিয়াও আছে । যি কেৱল উভতি যাব নোৱাৰে কাৰণেই অত্যাচাৰ সহি সহি অধীৰৰ দৰে মানুহৰ লগত থাকে । মোৰ তেতিয়া বয়স কম আছিল, নিজৰ উপাৰ্জন নাছিল । ঘৰৰ মানুহৰ চাপোৰ্ট নাছিল । ক’লৈ যাম বুলিয়েইতো থাকি গ’লো । ককা আইতাৰ মৰম নোপোৱা হ’লে চাগে মৰিয়েই থাকিলেহেঁতেন । সেইকাৰণে ভাবিছোঁ, মই মোৰ দৰে মানুহক আশ্ৰয় দিম । যাৰ সদ্যহতে যাবলৈ এখন ঘৰ নাই, দুবেলা দুমুঠি খাব পৰাকৈ উপাৰ্জন নাই । সকলোতকৈ জৰুৰী, নিৰাপত্তা নাই । থাকিব, যিমান জনীক পাৰোঁ মই ৰাখিম, খুৱাম । আৰু স্বাৱলম্বী হ’বলৈ শিকাম.. মুকলি মনেৰে থাকিব ইয়াত । দৰকাৰ হ’লে ওপৰত আৰু ৰূম বনাই দিম.. তৰা আছে, বাহাদুৰ আছে, সৱেই মিলি কৰি মেলি খালেই হ’ল….

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

কথাবোৰ কৈ যাওঁতে মাৰ মুখ খন পোহৰ হৈ গৈছে ।

ইমান ধুনীয়া মনৰ মানুহজনীক ভগৱানে ধুনীয়া জীৱন দিবলৈ কিয় পাহৰি গ’ল !

:শুনিছ নে মাজু ।

:শুনি আছোঁ কোৱা..

:তেতিয়া যে মই এইখন ঘৰৰ পৰা কিমানবাৰ পলাই যোৱাৰ কথা ভাবিছিলোঁ । যেতিয়া দেউতাৰে ৰাতি মদ খায় আহি উৎপাত কৰে, তেতিয়া বন্ধ দুৱাৰৰ সিপাৰে কোনেও গম নাপায় । মই অকলেই সহি থাকোঁ । এবাৰ নিজৰ মাক কৈছিলোঁ, উত্তৰ দিছিলে মোৰ হেনো অহংকাৰ বেছি, মাইকী মানুহৰ ইমান বেছি অহংকাৰ হ’ব নালাগে । স্বামীয়ে যি বিচাৰে দিব লাগে, যি কয় শুনিব লাগে ।

কাৰোবাক মনে প্ৰাণে ভাল পায় আন কাৰোবাৰ লগত শুবলৈ মোৰ কষ্ট হৈছিল, সেই কথা নিজৰ মায়েই নুবুজিলে । মোৰ আত্মসন্মানক অহংকাৰ বুলি ক’লে, সকলো দোষ মোকেই জাপি দিলে । এনেকুৱা চাগে আৰু কিমানৰ লগত হৈ আছে । যাওঁ বুলি গুচি যাব পৰা নাই, ওলাই আহোঁ বুলিও বান্ধোন ছিঙি আহিব পৰা নাই ।

মই বেয়া ভাবিছোঁ নেকি মাজু ?

:ওহোঁ । মই যোগেশ দাৰ লগত কথা পাতি কি কৰিব লাগে কৰিম ।

সমাজৰ আগত অগ্নিপৰীক্ষা দিব নোখোজা বহু জনী জানকীক আমি ‘জানকী কানন’ত ঠাই দিম ।

ইয়াতকৈ ভাল লগা আৰু কি হ’ব পাৰে ।

:তেতিয়া তই গুচি গ’লেও ঘৰখন ভৰি থাকিব ।

:মই এতিয়াই ক’তো নাযাওঁ ।

:মাজু, অনিৰুদ্ধৰ প্ৰতি জানো তোৰ দায়িত্ব নাই ? তাৰ কথা আমি নাভাবিলে নহ’ব নহয় । সি তোৰ বাবেই ৰৈ আছে । অকণমান নিজৰ আৰু তাৰ কাৰণেও ভাবিবি।ককাৰ ঘৰখন চাবলৈ মই আছোঁ, যোগেশ আছে, অনিৰুদ্ধ অকলে থাকে ।

:তোমাক অকলে এৰি যাবলৈ ভয় লাগে, দেউতাই যদি..

:বুঢ়া সিংহই গুজৰিব হে পাৰে, চিকাৰ কৰিব নোৱাৰে.. একো নহয় মোৰ । ভালে থাকিম । মানুহৰ কাৰণে কাম কৰিম । ছোৱালীবোৰক কাম শিকাম । ভাবিছোঁ আয়ুৰ মাকক ক’ম এই বিষয়ে । আৰু শুন, যেতিয়াই মন বেয়া লাগিব, তোৰ ওচৰলৈ গুচি আহিম, বেয়া পাবি নেকি ?

:এটা ৰূম তোমাৰ বাবেই ৰাখিম ।

:হ’ব শু এতিয়া ।

শোৱা নহ’ল । ফোনটো লৈ উঠি আহিলোঁ । অনিৰুদ্ধৰ সৈতে শেষ দেখা হোৱাৰ প্ৰায় ছয় মাহ পাৰ হৈছে । তেওঁ আহিব খুজিছিল, কিন্তু সেইটো সময়ত দেউতাৰ বাবেই মানা কৰিব লগীয়া হৈছিল ।

:Hey !

:শোৱা নাই কিয় ?

:Have a production deploy this weekend, lot of work.

:Hmm.

:ই শুলে ?

:উম ।

মাৰ সপোনটোৰ কথা তেওঁক ক’লো । আজিকালি প্ৰায় সকলো কথাই share কৰোঁ । কাকো একো কথা খুলি ক’ব নোৱাৰা মই এতিয়া একো কথাই লুকুৱাই ৰাখিব নোৱাৰা হৈছোঁ ।

:You both can do anything ,proud of you dear !

: তাৰ পাছত মায়ে আৰু এটা কথা ক’লে ।

:কি কথা ।

:নকওঁ ।

:বেছি হৈছে অলপ, আহি আছো ।

ফোনটো থৈ ঘূৰি আহি মাৰ ওচৰত বহিলো । দিনটো মোৰ লগত কামৰ মাজত ডুবি থকা মানুহজনীৰ সপোনটো মই পুৰা কৰিম, কৰিবই লাগিব । প্ৰয়োজনীয় সকলো কাম কাইলৈৰ পৰাই আৰম্ভ হ’ব ।

কাষৰ টেবুলত থকা ককাৰ ফটোখনলৈ চাই সুধিলো

“মই পাৰিম নে ?”

উত্তৰ আহিল

“পৰিবি তো, তই যে মোৰ গোসাঁনী ছোৱালী”

“Ashapurnaa-Womens Refuge”

ফাইলটো তৈয়াৰ কৰিলোঁ । যথেষ্ট কাম কৰিবলগীয়া আছে । সদ্যহতে উকিলৰ লগত কথা-বতৰা আৰম্ভ কৰিলোঁ । ইতিমধ্যে এনেধৰণৰ কাম কৰি থকা দুটা Womens Refuge ৰ লগত কথা পাতিলোঁ ।তেওঁলোকে যথেষ্ট সহায়, দিহা-পৰামৰ্শ দিলে । ইমান সহজ নহয় । প্ৰথমতেই পুৰণা ডোপ্লেক্স ঘৰটোৰ ওপৰত construction ৰ কাম আৰম্ভ কৰিলোঁ ।  লাইচেন্সৰ বাবে আবেদন কৰাৰ আগতে ঘৰত যাৱতীয় সকলো সুবিধা থকা জৰুৰী ।

আজিও ৰাতিপুৱা উঠিয়েই যোগেশ দাৰ লগত এইটো কামতে ওলাই যাবলৈ ৰেডি হৈছোঁ , তেনেতে হাতত ফোনটো লৈ থুপু কান্দি কান্দি আহিছে । আজিকালি নিজেই ফোন কৰিব পৰা হৈছে মনে মনে । লক কৰিলে কন্দা কটা লগায় ।

এতিয়া বা আকৌ কি হ’ল !

:কি হ’ল জান ?

গোটেইটো কান্দি কান্দি নাকেৰে পানী বৈ গৈছে । কি হ’ল ?

তাক মই মোৰ বিয়ালৈ নিনিলোঁ বোলে । অনিমুন আৰু মোৰ বিয়াত সি ইয়াতে শুই থাকিলে । ঠগিলোঁ মই ।

:কোনে কৈছে তোমাক ?

:অ.. নি.. মু.. ন. ই ।

হিকটিয়াই গৈছে কান্দি কান্দি ।

:কেনে নিনিলা মোক বিয়ালে ।

কি কৰ কৰ ।

ভিডিঅ’ কলত সেইফালে অনিৰুদ্ধ ।

:কেলেই ইমান কামুৰি আছে তাক ?

:যেতিয়ালৈকে মোৰ ওচৰলৈ নাহা, এনেকৈয়ে জ্বলাই থাকিম তোমাক ।

( আগলৈ )

Read more