ভীষণ ব্যস্ততাৰে পাৰ হৈছে দিনবোৰ । যোৱা বিশদিন ধৰি প্ৰায় প্ৰত্যেক দিনাই হিবাৰ সৈতে হস্পিতাললৈ যাবলগীয়া হৈছে।অফিচৰ পৰা ওলায়েই দুইজনী যাওঁ । ভিজিটিং আৱাৰ শেষ হ’বৰে হয়, যেনেতেনে পাওঁগৈ । ভায়েকৰ অৱস্থা যথেষ্ট ভাললৈ আহিছে এতিয়া । আৰু কিছুদিন পিছত হয়তো ৰিলিজ দিব ।মাকক লগত লৈ আকৌ তেওঁ থকা ৰূমটোলৈ যাওঁ দুইজনী । মাকে অকলে মানুহজনীয়ে ইয়াত একো চিনি নাপায় । যাৱতীয় বস্তুখিনি আমি কিনি মেলি দি থৈ আহোঁ । কেতিয়াবা হিবা তাতে থাকে । মই অকলে ঘূৰি আহোঁ । এইকেইদিনত অনিৰুদ্ধক অফিচতে যি লগ পাইছোঁ । মাজৰ শনিবাৰ দেওবাৰত নতুন ঘৰটোৰ বাবে বস্তু অলপ কিনিলোঁ । এতিয়াও বহুত কাম বাকী আছে । ঘৰৰ মালিকে নতুনকৈ পেইণ্ট কৰাই দিছে । তাৰ পাছত বস্তুবোৰ ভৰাব পাৰিম । সেইদিনা আয়ুক লৈ বিচনা এখনো চাই আহিছো । ককাৰ কাৰণে অলপ ভাল বিচনা এখন ল’ম । মই তলতে শুম অলপ দিন । দুখন বিচনা কিনিবলৈ এতিয়া অলপ দিগদাৰ । লগতে ঘৰটো সিমানো ডাঙৰ নহয় । দিনটো অফিচৰ কাম,হিবাৰ লগত হস্পিতাললৈ অহা যোৱা, নতুন ঘৰৰ বস্তু যোগাৰ কৰা, পইচাৰ হিচাপ মিলোৱা এইবোৰৰ মাজত অনিৰুদ্ধক যেন মই পাহৰিয়েই পেলাইছোঁ । অফিচত সিমান সময় পোৱা নাযায় । তাতে তেওঁ প্ৰজেক্ট এৰি যোৱাৰ আগতে কৰি থৈ যাবলগীয়া বহুত কামেই আছে । মাজে মাজে মোৰ ওচৰলৈ আহি পাঁচমিনিট মান ওচৰতে বহি থাকে । কিবা এটা কথা আৰম্ভ কৰোঁতেই সুৰেশ আহি মাত লগায়েই ।
“I hate this man, really !”
