অনিৰুদ্ধক উপেক্ষা কৰি আঁতৰি আহিলো।ৰূমৰ ছাবি হিবাৰ ওচৰত । তাইৰ ওচৰলৈ গৈ পিছফালৰ পৰা মাত দিলো ।
:ক্যা হোৱা অনন্যা, য়ে ক্যা হাল বনায়া হে তুমনে ?
:কুচ নেহী,give me the key please.
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
অভ্যৰ্থনা থলীৰ হুলস্থুলৰ মাজত মই থকা নথকাৰ কথা নাহে । ৰূমলৈ গুচি আহিলোঁ । বাথৰূমত কিমান দেৰি সুমাই থাকিলো নিজেই নাজানোঁ । মুখ খন বাৰে বাৰে ধোৱাৰ পাছতো বিষন্নতা বোৰ আঁতৰি নগ’ল । কাপোৰযোৰ সলাম বুলিও নোৱাৰিলোঁ ।
যেতিয়া মনটো ভাগৰুৱা হয়, শৰীৰেও নাটনে । বিচনাত পৰিও মই চকুহাল মুদিব পৰা নাই । অনিৰুদ্ধৰ কথাবোৰে মোক শান্তিত থাকিবলৈ দিয়া নাই ।
হয়, মই জানো তেওঁৰ গাত ভুল নাই ।
কিন্তু বিকাশৰ বন্ধু বুলিয়েই ঘিণ কৰিম মই তেওঁক ।
হয়তো আজীৱন ।
