নিশা, উৎপল দা অাৰু অনুৰাগ, তিনিওটা Conference কল লগাই ঘণ্টা ঘণ্টা ধৰি একেটা কথাকে পাতি আছে, কাইলৈ অৰ্ণৱ অাৰু মোক কেনেকৈ লগ লগাই দিব পাৰি। কাৰণ খঙত একো নাই নাই হৈ অাছে অৰ্ণৱ, মোৰ নাম ললেও গালি পাৰে উৎপল দাক। মই মনে মনে সিহঁতৰ কথাবোৰ শুনি শুনি হাঁহি আছো।
:ফোনটো ল।
:কি??
নিশাই হঠাৎ ফোনটো মোক দি আঁতৰি গল, মই ভাবিলো উৎপল দাৰ লগত কথা পাতিব লাগে, কিন্তু নহয়, সিফালে অৰ্ণৱ।
:নিশা, কিবা কবি?
খং উঠি থাকিলে অৰ্ণৱ অলপ বেছি গহীন হৈ যায়।
:নিশা নহয়, মই ।আস্থা ।
:I don’t wanna talk to you.
:মোৰ অাছে কথা পাতিবলগীয়া, কাইলৈ লগ পাম।
কৈয়ে ফোনটো কাটি দিলো, কিমান সাহস কৰি কথাটো কলো নিজৰে বিশ্বাস হোৱা নাই।অপেক্ষা মাথোঁ এতিয়া ৰাতিপুৱালৈ। এটা ধুনিয়া দিনৰ সপোন লৈ শুই থাকিলো।
ৰাতিপুৱা শুই উঠিয়েই ব্ৰাচদাল মুখত লৈ ফোনটো চালো, নাই অৰ্ণৱৰ খা খবৰ নাই। মুখ হাত ধুই ছাহ কাপ লৈ বহিছো, আহিলে মেছেজ এটা।
:be ready, I will come to pick you up.
অৰ্ণৱ????!!!!
খঙটো কমিল মানে, মুখত আপোনা আপুনি হাহি এটা ওলাই গল, নিশাক চোঁচৰাই নমাই দিলো বিচনাৰ পৰা। এঘন্টা আছে মোৰ হাতত এতিয়া, বুকুখন ধক ধক কৰিবলৈ ধৰিলেই। নিশাৰ বেছিহে অবস্থা বেয়া, তাইৰে মোৰে গোটেই কাপোৰ সোপা বিচনাত মেলি লৈছে, কি পিন্ধিম সেইতো ভাবি পোৱা নাই। সুধিবলৈ কোনো নাই হোষ্টেলত, ৰাতিপুৱাই ঘৰলৈ গল সৱ, বাহঁতৰ পৰীক্ষা আছে। দুয়োজনীয়ে এশবাৰ মান ভাবি ভাবি অৰ্ণৱৰ প্ৰিয় ৰঙৰ চুৰিদাৰ এযোৰ উলিয়াই ললো, ৰঙা। গাটো ধুই ওলাই আহি নিশাৰ আগত বহি দিছো, সৰুতে পুতলা সজোৱাৰ নিচিনাকৈ তাই মোক সজাইছে, কাজল আঁকিছে, পাতলকৈ লিপষ্টিক লগাইছে।
:তই নিজে ওলোৱাই নাইচোন।
:পাগল হলি নি তই? মই আকৌ কেলে যাম তহঁত দুটাৰ লগত।
:তইহে পাগল, মই অকলে অকলে অৰ্ণৱৰ লগত কেতিয়াও নাযাও, তাতে কালিৰপৰা মূৰটো গৰম হৈ অাছে, ঠিকছে গালি দিব মোক, তইয়ো বল না, তই থাকিলে বেছি গালি নিদিয়ে।
বহুত কাকূতি মিনতি কৰি নিশাক মান্তি কৰালো, সিধান্ত হল, অামি যত যাম, তাই আৰু অনুৰাগ তালৈকে আহিব। উশাহটো ঘূৰাই পোৱা যেন লাগিলে।
আইনাত নিজকে এবাৰ চালো, প্ৰিয়জনক লগ পোৱাৰ হাবিয়াস সকলোৰে বাবে এনেকুৱাই নে? নিজকে তেওঁৰ বাবে সজাই তুলি ভাল পায়নে সকলোৱে ?
বুকু খন এনেকৈয়ে ধক ধক কৰেনে???????
