JEC LOVE STORY Chapter 1 Part 15

বিচনাত পৰি হেজাৰবাৰ ভাবিছো তেওঁক ফোন কৰিম নে নকৰিম। নিশাৰ আগত যিমানেই সাহসী নেদেখুৱাও কিয় তেওঁৰ আগত মুখ খুলি কথা কব নোৱাৰোঁ মই ।হয়তো কেতিয়াও নোৱাৰিম। বাৰে বাৰে হাৰি যাও সেই মায়া সনা চকুজুৰিৰ মাজত। কিন্তু তেওঁক কৰা আঘাতে মোকো শান্তিৰে থাকিবলৈ দিয়া নাই। মোৰ শব্দই কাৰোবাক আঘাত কৰিছে, তাকো মোৰ প্ৰিয় মানুহজনক। ফোনটো উলিয়াই নম্বৰটো ডায়েল কৰিলো। কিন্তু এবাৰ ৰিং হওঁতেই কাটি দিলো ।গাৰুৰ তললৈ সুমুৱাই দিছো মোবাইলটো। কি কম তেওঁক? আগ পিছ একো নভবাকৈ ফোন কিয় লগাইছিলো। নিজৰ মূৰতে নিজে মাৰিছো। সঁচাই পাগল মই। কিন্তু মিছ্দ কল দেখি যদি ফোন কৰে? কি বুলি কম। নাই বহুত দেৰিলৈকে নাই অহা ফোন। নকৰে চাগে। বাৰটাই বাজিব হল। ইকাটি সিকাটি কৰি পৰি আছো। টোপনি অহা নাই।

ফোনৰ ভাইব্ৰেশ্বনৰ শব্দত সাৰ পালো, সময় চাইছোঁ, দুটা বাজিছে।
অৰ্ণৱৰ ফোন।
:আস্থা…
আস্। বাৰে বাৰে প্ৰেমত পৰো এইষাৰি মাতৰ।
:হমম।
:সঁচাকে বহুত বেয়া পোৱা মোক?
তেওঁৰ কথাবোৰ আন দিনাৰ দৰে নহয়, খং অভিমান একোৱেই নাই, অাছে মাত্ৰ আকুলতা। মোক হেৰুৱাই পেলোৱাৰ ভয়।
:Please tell it was a lie. Please.I beg you, I can’t live like this Astha.
:..

:কিয় মোক কোনেও ভাল পাব নোৱাৰে?Don’t I deserve happiness at least for once? I am tired Astha.. Help.. Me.. Please.. I.. I
:আপুনি ঠিকে আছেতো? কি হৈছে আপোনাৰ?
:…….
:অৰ্ণৱ… কি হৈছে আপোনাৰ?
:…
মোৰ চিঞৰ শুনি নিশাও সাৰ পালে, চকুকেইটা মোহাৰি মোহাৰি ওচৰ পালেহি।
অৰ্ণৱৰ একো উত্তৰ নাই, ফোনটো দুইখন হাতেৰে খামুচি ধৰিছো। ভীষণ ভয় লাগিছে। কিবা অঘটন ঘটা নাইতো।
:আস্থা, মই উৎপল, অৰ্ণৱ ঠিকে আছে, তুমি শুই যোৱা, মই চাম তাক, চিন্তা নকৰিবা।
:কি হৈছে তেওঁৰ?
:তুমি নিশাক দিয়াচোন।

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

ফোনটো নিশাক দি দিলো। কি পাতিছে নাজানো, নিশাৰ মুখ খন দেখি কিন্তু মোৰেই ভয় লাগিছে!
:কি কলে?
:ড্ৰিংক কৰিছে বহুত বেছি, ঠিক হৈ যাব, তই শু।
:কিবা লুকুৱাইছ মোৰপৰা?
:নাই, শুই থাক।
গোটেই ৰাতি টোপনি নাহিল। কিবা যেন বেছি দীঘলীয়া হৈছে ৰাতিটো, ৰাতিপুৱা এবাৰ তেওঁক দেখা পালেহে শান্তি পাম মই। সোনকালেই উঠিলো। গা ধুই ওলাই আহি দেখোঁ, নিশা তেতিয়াও বিচনাতে ।
:তই নাযাৱ?
:নাযাও।
:কিন্তু কিয়?
:প্লিজ আস্থা, মোৰ কাৰণে ইমান ইজি নহয় সবকে ফেচ কৰাটো।
জোৰ নকৰো, তাই কষ্ট পাব মনত।
বেগটো সামৰি ওলাই আহিলো। টিনা অাৰু ৰাজী ৰৈয়ে আছিল। ৰাতিপুৱা ঠাণ্ডা পৰিছে এইকেইদিন, তাতে ৭:৩০ ৰ ক্লাছ। দীঘলীয়া বন্ধৰ পিছত অহাৰ বাবেই চাগে কলেজৰ পৰিবেশটো অলপ বেলেগ বেলেগ লাগিছে। বহুত এতিয়াও ঘৰৰ পৰা অহাই নাই, অলপ নিজান সেইবাবে কেম্পাছটো। কলেজৰ ভিতৰত সোমোৱাৰ পৰাই চকুকেইটাই কেৱল তেওঁকেই বিচাৰি আছো, কিন্তু কতো দেখা নাই। ক্লাছতো মন নাই বহা। বহি আছো মাত্ৰ। বাৰে বাৰে চাইছো খিৰিকিৰে, কিজানিবা দেখা পাওঁ।
লান্স ব্ৰেকৰ আগৰ ক্লাছটো কেন্ছেল হল। ছাৰ নাই।
বেগটো লৈ হোষ্টেললৈ বুলি ওলালো, কিন্তু টিনা অাৰু ৰাজী নাযায় এতিয়া, আড্ডা মাৰিব কেন্টিনত। নিশা অকলে অকলে হোষ্টেলত আছে , মোৰ তাইৰ ওচৰলৈ যাবলৈ হে মন্ গল। অকলেই ওলাই আহিলো।
চিৰিকেইটা নামি আহোঁতেই তেওঁৰ সইতে ভেটা ভেটি হল, মূৰ তুলি চালো, চকুকেইটা ৰঙা, চুলিখিনি অলপ খেলিমেলি হৈ আছে, বগা টি ছাৰ্টৰ ওপৰত কলা হুদী এটা পিন্ধি আহিছে। মোক দেখি থমকি ৰল। ইফালে সিফালে চালে, ওচৰত কাকো নেদেখি অলপ ওচৰ চাপি অহিল।
:Meet me after 5 minutes, wait near the auditorium.
ধক্।
লগ কৰিম? তেওঁক? অকলে?
যিমান পাৰো খৰ খোজেৰে হোষ্টেলৰ ফালে বাট লৈছো, নিশাৰ ওচৰ পালেই যেন বাছি যাম। অডিটৰিয়ামৰ ওচৰ পায় ঘূৰি চালো, তেওঁ নাই পোৱাহি তেতিয়াও। হোষ্টেল পালেগৈ ৰক্ষা পৰিম।খোজকেইটা আৰু খৰ কৰিলো। কিন্তু কৰপৰা জানো উৰি অহাদি আহিল।
:Dont act so smart Miss Astha Baruah.
ৰৈ গলো।
:বহা।

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

:ইয়াত?
পিছফালৰ চিট টো দেখুৱাই সুধিলো।
:নহলে কি তুমি চলাবা? I don’t mind though.
লাজ পালো। কথাত হৰুৱাব কেতিয়াও নোৱাৰোঁ।
:কোনোবাই দেখিব।
:I don’t care.
:কিন্তু মই কৰোঁ।
:নিজে বহিবা নে মই বহাই দিম?
তেওঁ কৰিব নোৱাৰিব বুলি নাভাবো, চুপ চাপ বহিলো। তেওঁ অাৰু মোৰ মাজত বেগটো থৈ লৈছো। সেইটোতে খামোছ মাৰি ধৰি আছো। কেম্পাছৰ ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহিলো। টাউনৰ ফালে যোৱা ৰাস্তাটোৰে নগৈ তেওঁ ওলোটা ফালেহে গৈছে। সেইফালে অামি কেতিয়াবা খোজ কাঢ়িবলৈ যাঁও। কেলিফৰ্ণিয়া পাৰ হৈ অলপ দূৰ গলে এখন সৰু চাহৰ বাগান,নীলবাৰী চাহ বাগিচা, তাৰ অলপ আগত আকাশ বাণী কেন্দ্ৰটো। সকলোবোৰ পাৰ হৈ আহিলো, কলৈ নিছে মোক। অলপ ভয়ো লাগিছে। নিজান ৰাস্তাটো, দুপৰীয়া সময় মানুহৰ আহ যাহ সেৰেঙা, দূৰলৈকে কাৰো ঘৰ বা দোকান একো নাই। বাইকখন ৰখাই দিলে।
:নামা?
নামিলো, পিছফালে ৰৈ আছো।
:What did you say yesterday?
একো নাইকোৱা, ৰৈ আছো মনে মনে।
বাওঁহাতখনেৰে হঠাৎ টানি লৈ আনিলে মোক তেওঁৰ সন্মুখলৈ। ধৰি আছে এতিয়াও হাতখন।
:Do you really hate me Astha?
তেওঁৰ ফালে চালো, অসহায় চকুযুৰি। বহুত কিবাকিবি কব খুজিছে।
:…
:কি কৰি আছা এইবিলাক মোৰ লগত?
:….
:Answer me damn it.
জিকাৰ খাই উঠিলো।
ইমান সোনকালে কিয় খং উঠে এই মানুহজনৰ?
আগতে যেতিয়া প্ৰেমৰ উপন্যাস পঢ়ো, বা চিনেমা চাওঁ, তেতিয়া নায়কে নায়িকাক প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ কি সুন্দৰ কৈ দিয়ে, মোৰ ভাগ্যত এয়াহে আছিল!!!!!!

atOptions = {
‘key’ : ‘9b47bad35e03bfca91829b8680eda3c1’,
‘format’ : ‘iframe’,
‘height’ : 90,
‘width’ : 728,
‘params’ : {}
};
document.write(”);

:আস্থা! ইয়ালৈ অনা বাবে মোক বেয়া নাপাবা। I really can’t speak with many people around. And Restaurant and parks are not for me. I like calm places, like this. I hope you don’t mind?
: ওহোঁ ।
:ভয় লাগে মোক কিবা কবলৈ?
:হমম।
:কিয়? মই ইমান বেয়া?
:নহয়।
:মই ওচৰলৈ আহিলে বেয়া নোপোৱা?
:নাপাওঁ।
:what? Really.
লাজতে মৰি যাম নিচিনা লাগিলে। কি ওলালে মুখত। ওঁঠটো কামুৰি ধৰিলো, গালখন পুৰিছে আকৌ।
:I want to tell you something Astha, about my past life.
তেওঁ কিবা কবলৈ লওঁতেই  নিশাৰ ফোন আহিল। অলপ আগবাঢ়ি গৈ ফোনটো কাণত লগাই কথা পাতিবলৈ লওঁতেই পিছফালৰ পৰা কোনোবাই জোৰত মোবাইলটো টানি লৈ গল। আজুৰি নিওঁতে কানফুলি ডালো ছিঙি নিলে। হৰহৰাই তেজ বৈছে। খঙত একো নাই হৈ পিছে পিছে খেদি গল তেওঁ । অলপ দূৰত গৈ আগভেটি ধৰিলে। বেছি ডাঙৰ লৰা নহয়। দূৰৰপৰা দেখিছো, তেওঁ কলাৰটোত ধৰি চোঁচৰাই আনিছে এটাক, পিছত বহি যোৱাটো দৌৰি পলাইছে। লৰাটোৱে হাতযোৰ কৰিছে, কাণত ধৰিছে, মোবাইলটোও ঘূৰাই দিলে। ফোনটো লৈ তেওঁ তাক এৰি দিলে। মোৰ ওচৰ পালেহি। চুৰ্ণীখনেৰে কাণখন ঢাকি আছো, গোটেইখনতে তেজ লাগিলে।
:বহুত দুখ পালা?
:ইয়াৰপৰা যাওঁ।

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

:I am really sorry. মোৰ কাৰণেই হল সব। ডক্টৰৰ ওচৰত যাব লাগিব। মোৰ লগত যাবা?
:হমম।
:বহাঁ।
বাইক খনত উঠিবলৈ লৈছিলোহে, হঠাতে কৰপৰা জানো এজাক মানুহ প্ৰায় দৌৰি অহা নিচিনাকে আহিছে। কেইজনমানৰ হাতত লাঠি। একো ধৰিবই নোৱাৰিলো। কোনো ধৰণৰ সোধ পোছ নকৰাকৈ দুজনমানে অৰ্ণৱক বাইকৰ পৰা নমাই আনি মাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
:অামি নিজে দেখিছো, ইহঁতে লাজ লগা কাম কৰি আছিল, অামি ইয়াত এইবোৰ নচলিব বুলি কওঁতে আমাকে মাৰিছে।
মোবাইল চুৰ কৰিব খুজা লৰাটো, অৰ্ণৱে এৰি দিয়াৰ পিছত সি  মানুহ কিছুমান মাতি আনিলেগৈ। কুটিল হাঁহি এটাৰে মোৰ ফালে চাই অাছে। চিঁঞৰি চিঁঞৰি কৈছো অামি একো বেয়া কাম কৰা নাই, কিন্তু কাৰো মোৰ কথা শুনিবলৈ সময় নাই। ইজনৰ পিছত সিজনে প্ৰহাৰ কৰিছে অৰ্ণৱৰ ওপৰত। তেজেৰে লুতুৰি পুতুৰি। বাইকখন ভাঙি ছিঙি চূৰমাৰ কৰি দিলে।  মোৰ ফোন, তেওঁৰ ফোন সকলো কাঢ়ি ললে। অকথ্য গালি গালাজ। কাহানিও নুশুনা কিছুমান শব্দ।
কেতিয়া বুজিব এইখন সমাজে প্ৰেম মানেই যৌনতা নহয়, এহাল ডেকা গাভৰু অকলে  কেৱল শাৰীৰিক আহ্বানৰ বাবে নাথাকে।
হায় সমাজ!
ইয়াত ৰাস্তাত কোনোবাই গুপ্তাংগ উলিয়াই মূত্ৰ ত্যাগ কৰিলে কোনেও লাজ নাপায়।
কিন্তু এহাল প্ৰেমিক প্ৰেমিকা হাতত ধৰি খোজকাঢ়ি গলে সমাজৰ নাক কাট খায়।
অদ্ভূত সমাজ, নিৰ্লজ্জ সময়।
বাৰে বাৰে ভাবিছো ভগৱানক, তেওঁক বচাই ৰাখা নমো।
হুলস্থুল শুনি অলপ ডাঙৰ মানুহ কেইজনমান ওলাই আহিল।তাৰে কেইজনমান ভাল মানুহো আছিল। বহুত তৰ্ক বিতৰ্কৰ পিছত উগ্ৰ সমাজ সংস্কাৰক কেইজন অলপ শান্ত হল। কোনোবাই পানী আনি দিছে, তেওঁৰ মূৰটো কোলাত লৈ কান্দিছো মাত্ৰ, তেওঁৰ শৰীৰৰ তেজেৰে তিতি গৈছে মোৰ শৰীৰ।
কি হৈ গল???
বুকুত সাৱটি ধৰিছো মোৰ প্ৰিয় মানুহজনক। ইমান নিষ্ঠুৰ নিয়তি?
হঠাৎ বাগৰি পৰিল কোলাৰপৰা।
উশাহৰ শব্দ নাই।
:অৰ্ণৱ!!!!!!!!

atOptions = {
‘key’ : ‘9b47bad35e03bfca91829b8680eda3c1’,
‘format’ : ‘iframe’,
‘height’ : 90,
‘width’ : 728,
‘params’ : {}
};
document.write(”);

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

End of first chapter 1

——————————————————————————————————————————————————-